Op maandag 5 mei nam de Colombiaanse president Alvaro Uribe de verantwoordelijkheid een militaire actie te ondernemen tegen een kamp dat onder controle van de FARC staat. Het was de bedoeling de gijzelaars die ze vasthouden te bevrijden. De actie mislukte, en leidde bovendien tot de tragische moord op 10 gijzelaars die door hun ontvoerders om het leven gebracht werden.

De familie van Ingrid Betancourt veroordeelt ten stelligste de barbaarse manier waarop deze onschuldige mensen brutaal om het leven kwamen.

Ze wil erop wijzen dat ze zich altijd sterk verzet heeft tegen elke militaire interventie bedoeld om de gebieden te veroveren waar de gijzelaars in handen van de FARC zich bevinden. De gewapende "oplossing" brengt het leven van de gijzelaars immers in gevaar, zoals de tragische gebeurtenissen van deze week dramatisch aantoonden.

Dat is trouwens het standpunt dat we al sinds augustus 2002 verdedigd hebben; toen hebben we ons formeel verzet tegen dit scenario dat het bestuur van president Uribe op dat moment overwoog om Ingrid te bevrijden.

De tijd dringt. Er werd al te veel tijd verloren de laatste maanden. Iedereen weet dat in het kader van onderhandelingen over een humanitair akkoord, enkel de twee partijen tegenover elkaar kunnen handelen. De voorwaarden om deze onderhandelingen mogelijk te maken zijn al meer dan drie maanden gekend. De FARC vragen dat de onderhandelingen zouden plaatsvinden op Colombiaans grondgebied en gevoerd worden door officiële leden van het Uribe-bestuur. Ze willen dat de internationale gemeenschap optreedt als getuige en garantie voor de veiligheidsvoorwaarden van deze gesprekken.

Tijdens het officiële bezoek van de heer Dominique de Villepin aan Colombia in november 2002 heeft Frankrijk in dit verband zijn diensten aangeboden.

Op 28 april hebben de FARC hun onderhandelaars benoemd. Nu moet president Uribe alleen nog zijn vertegenwoordigers benoemen zodat de voorwaarden om deze onderhandelingen te beginnen besproken kunnen worden.

Waar wachten we nog op? Dat de ene partij gewapende eskadrons stuurt en de andere barbaars reageert? Hoeveel onschuldige slachtoffers moeten er nog vallen voor er een dialoog ontstaat?

Het is tijd voor onderhandelingen! Aan de voorwaarden kan zeer snel worden voldaan.

We roepen beide partijen op tot verantwoordelijkheidszin. We vragen dat men eindelijk rond de tafel gaat zitten. Het leven van de gijzelaars hangt ervan af !