Aeropostale-3000.org
Español
Italiano
Nederlands
English
Deutsch
Ingrid Betancourt en Clara Rojas
Een solidariteitsbriefje schrijven
zie ook :
Het Zuid-Amerikaanse
epos van de Aéropostale
Documenten die geprint kunnen worden
Ingrid Betancourt
en Clara Rojas
Moeder van twee kinderen, gekozen tot volksvertegenwoordiger, daarna senator en uiteindelijk kandidaat voor de presidentsverkiezingen in haar land, Ingrid Betancourt - samen met haar campagnemanager Clara Rojas - is sinds 23 februari 2002 een gijzelaar van de FARC - de grootste guerrillagroep in Colombia.
Door haar getoonde moed en doorzettingsvermogen tijdens haar strijd tegen de corruptie en de drugshandel is ze wereldwijd bekend en geliefd geworden.
Als dochter van een voormalig senator en minister van onderwijs, woonde ze het grootste gedeelte van haar kinderjaren in het buitenland - voornamelijk in Frankrijk - waar haar vader ambassadeur van de UNESCO was. Hier studeerde ze ook politieke wetenschappen.
In 1989 – ze leefde een vreedzaam en zorgeloos familieleven in het buitenland – besloot ze alles achter zich te laten en terug te keren naar haar land om actie te ondernemen. Haar moeder, zag als naaste medewerkster van Luis Carlos Galán - de presidentkandidaat in dat jaar, die, met zijn steun aan het uitleveringsverdrag voor drugdealers aan de Verenigde Staten, alle hoop op een radicale verandering in Colombia vertegenwoordigde – voor haar ogen vermoord worden.
Haar land, Colombia – uitgeput door de jarenlange burgeroorlog - staat aan de rand van de afgrond. Weinig mensen durven in opstand te komen tegen de guerrilla, de paramilitairen, de drugskartels en de machteloze of corrupte politici en een andere visie te tonen aan het Colombiaanse volk. Maar Ingrid Betancourt deed het. Ze zette haar zorgeloze familieleventje opzij en offerde zich op om zich in te zetten voor een andere toekomst van haar land.
Zij helpt haar moeder om gekozen te worden in de senaat en gaat daarna op het ministerie van financiën werken. Na een aantal jaren – gefrustreerd met de weinige resultaten die ze bereikt heeft – neemt ze het besluit om samen met haar vriendin Clara Rojas de echte politiek in de gaan. Ze wordt gekozen tot volksvertegenwoordiger. Ze stopt niet met het aan de kaak stellen van de corruptie van de politici – in het bijzonder van Ernesto Samper – aan wie ze ooit nog enige steun verleend had tijdens zijn presidentiele campagne in 1994.
Ze veroordeelt corruptie en geweld, vecht voor regionale ontwikkeling en komt op voor haar armste landgenoten. Ze wordt meerdere malen bedreigd en weet te ontsnappen aan een aanslag op haar leven. Ze is genoodzaakt haar kinderen in het buitenland onder te brengen. De kranten keren zich vaak tegen haar – eigenaardige beschuldigingen worden haar ten laste gelegd door haar medepolitici - waar de journalisten dan ook graag op in gaan. Vaak moest ze in het openbaar haar eer verdedigen, maar altijd komt ze hier met schone handen uit.
In 1994 wordt ze gekozen tot volksvertegenwoordiger en in 1998 tot senator. In dat zelfde jaar richt ze haar eigen partij op, “Oxigeno Verde” en stelt zich verkiesbaar voor de senaat. Zij is de kandidaat - die tegen alle verwachtingen in – de hoogte percentage stemmen haalt op nationaal niveau.
Ze is er weldra van overtuigd - dat de enige manier om het systeem te veranderen - verkozen te worden tot president in mei 2002 zal inhouden. Eind 2001 stopt ze als senator en vertrekt met de nadrukkelijke uitspraak: “ als ik president ben, ontsla ik jullie allemaal!”
Op 23 februari – aan het begin van haar campagne – worden Ingrid en haar campagnemanager, Clara Rojas – op weg naar San Vincente - ontvoerd door de FARC……
meer over Ingrid Betancourt (EducWeb)